Poetry

Poetry, een prachtige film van Lee Changdong, ontdekte ik vorige week in de bib. De titel en de cover spraken me onmiddellijk aan. De inhoud van het doosje bleek een echte parel.

Inhoud

Mija, een grootmoeder van 66, is de centrale figuur in het verhaal. Ze wordt op éénzelfde moment geconfronteerd met de gevolgen van ouderdom én een verschrikkelijke wandaad van haar kleinzoon.  Ze probeert haar heil te vinden in haar vroegere passie : poëzie en neemt deel aan een cursus. Wanhopig tracht ze de poëzie in alledaagse dingen te ontdekken. Ondertussen zoekt ze een oplossing voor de situatie met haar kleinzoon.

Gedachten

De film is meeslepend en heel ontroerend. Je wordt meegesleurd door het verhaal. De ontwikkeling van de oudere vrouw van een fragiel, weifelend en gedwee oud besje naar een doortastende, artistieke, sterke vrouw is prachtig.

Mija herontdekt haar eigen innerlijke stem, leert opnieuw onbevangen, zoals in haar vroege kindertijd, kijken en krijgt langzamerhand greep op haar leven en de mensen rondom haar vooraleer ze dreigt te verdwijnen in het labyrint van Alzheimer. Terwijl ze koortsachtig tracht een gedicht te schrijven, praat en beweegt ze, zonder het zelf te beseffen, als een poëet. Ze leert écht kijken, kiest zorgvuldig haar fantasievolle kledij, beschrijft dichterlijk de schoonheid van 'alledaagse dingen' en volgt haar eigen moreel gevoel. Ze wordt als het ware een wandelend gedicht en voelt een sterke verwantschap met het slachtoffer van haar kleinzoon, een heel jong meisje. Haar eigen geschreven poëzie op het einde van de film is hartverscheurend. Ze wordt de stem van het jonge meisje.

Poetry

I discovered Poetry, a magnificent movie by Lee Changdong, in the library last week. I was immediately lured by the title and the cover. The content of the box proved to be nothing less than a real pearl.

Plot

Mija, a grandmother of 66, is the main character in this story. She has to cope with the consequences of old age and the horrible crime of her grandson at the same time. She seeks some kind of salvation in her former passion : poetry and attends a course. She desperately tries to see the poetry in ordinary things. In the meantime she attempts to find a solution for the situation with her grandson.

Thoughts

The movie is fascinating and very moving. The story really grabs you. The personal change in the older woman from being a fragile, indecisive and docile old woman to becoming a vigorous, artistic, strong woman is magnificent.

Mija rediscovers her own inner voice, learns to look at life in an unprejudiced way, just as she did in her childhood, and slowly gets control over her own life and over the people around her before she vanishes into the labyrinth of Alzheimer. While she desperately tries to write a poem, she talks and moves like a poet without even realizing it herself. She learns to see things as they really are, carefully picks her enchanting clothing, poetically describes the beauty in 'ordinary things' and lives by her own ethical standards. She becomes a walking poem and feels strongly connected to the victim of her grandson, a very young girl. Her own written poetry at the end of the movie is heartbreaking. She becomes the voice of the young girl.

The Presence

De droom

Gisteren werd ik plotseling in het midden van de nacht wakker. Ik herinnerde me mijn droom nog gedeeltelijk. In de droom stapte ik rond in het huis van een vriendin uit mijn tienerjaren. Ik ging naar de zolder en voelde daar de aanwezigheid van een geest. Wat er daarna gebeurde, weet ik niet meer. Toen ik wakker werd, durfde ik mijn bed echter niet uit. Ik moet toch op een bepaald moment terug in slaap gevallen zijn.

De droom liet me gisterenmiddag niet los en ik zocht uit nieuwsgierigheid de betekenis op. De betekenis zou als volgt luiden : 'Dromen van een geest betekent dat de dromer achtervolgd wordt door iets in zijn of haar leven ... het is waarschijnlijk dat iets waarvan je dacht dat het tot het verleden behoorde, maar uiteindelijk toch niet zozeer tot het verleden behoort.' Ja, daar gaan we weer : het verleden,  herinneringen ...

Diezelfde dag kwam ik al surfend de film The Presence tegen. Tja, daar kon ik toch niet aan weerstaan. When two things happen at the same time ...

De film

The Presence is een donkere, romantische ghost story. Een jonge vrouw (Mira Sorvino) neemt haar intrek in een grote chalet midden in de wildernis van Oregon. De chalet wordt echter ook bewoond door andere entiteiten (Shane West, Tony Curran). Wanneer haar vriend (Justin Kirk) langskomt, wordt hun aanwezigheid steeds zichtbaarder en bedreigender. Deze Lynchiaanse nachtmerrie, inclusief de fluisterende demonen en de Douglassparren, is een prachtige prent met een perfect tempo, met Hitchcockiaanse spanning, fantastische muziek en een wondermooie cinematografie. Een mooi werk van de regisseur Tom Provost. Echt een verademing.

Click here to watch the trailer.

The Presence

The dream

Yesterday I suddenly woke up in the middle of the night. I partially remembered my dream. In the dream I walked around in the house of a teenage friend. I went up the attic and felt a presence there. I don't quite remember what happened afterwards. When I woke up, I didn't have the nerve to get out of my bed. However I must have gone back to sleep somehow.

The dream kept haunting me yesterday afternoon and out of curiosity I checked its meaning. The meaning would be the following : 'Dreaming of a ghost indicates that the dreamer is haunted by something in his or her life ... it's probable that something you may have thought was in the past, isn't "so" in the past after all.' Yes, there we go again : the past, memories ... 

That same day, while surfing the net, the movie The Presence popped up. Well, I couldn't resist. When two things happen at the same time ...

The movie

The Presence is a dark, romantic ghost story. A young woman (Mira Sorvino) goes to stay in a big cabin in the middle of the Oregon wilderness. The cabin is also home to other entities (Shane West, Tony Curran). When her boyfriend (Justin Kirk) drops by, their presence becomes more vigilant and more threatening. This Lynchian nightmare, including the whispering demons and the Douglas firs, is a magnificent film with a perfect pace, Hitchcockian suspense, fantastic music and amazing cinematography. A beautiful work by the director Tom Provost. Really refreshing.

What Goes Around, Comes Around

Vandaag heb ik naar de film Jean de Florette gekeken.  Jean de Florette (1986) is een historisch drama gebaseerd op een boek van Marcel Pagnol.  De film heeft een vervolg genaamd Manon de Sources (1986).  De film geeft de mooie, landelijke Provence en zijn bekrompen dorpsmentaliteit uit de jaren twintig weer.

Inhoud

Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje in de Franse Provence net na de Eerste Wereldoorlog.  Ugolin Soubeyran (Daniel Auteuil), een lokale boer, droomt ervan anjers te kweken, maar mist de nodige grond.  César alias Papet (Yves Montand), zijn oom, tracht hem te helpen en wil de gronden van hun buurman kopen.  In een verhitte discussie wordt de buurman echter door Papet gedood.

De erfgenaam, een belastingscontroleur uit een naburige stad, komt samen met zijn vrouw en dochter daar wonen.  De nieuwe eigenaar, Jean Cadoret (Gérard Depardieu), wil de rest van zijn dagen zelfvoorzienend leven in het huis van zijn moeder. Ugolin ziet zijn droom in rook opgaan.  Papet  smeedt echter een duivels plan om Jean te ontmoedigen.  Papet moedigt Ugolin aan om bevriend te worden met Jean, de zoon van Papet's vroegere jeugdliefde Florette, zijn vertrouwen te winnen en zijn plannen langzaam te ondermijnen. In het tweede deel Manon de Sources zal pas duidelijk worden hoe rampzalig hun handelingen voor alle partijen zijn.

Gedachten

De film geeft mooi het enthousiasme en bijhorend idealisme van Jean Cadoret, later door Ugolin Jean de Florette genoemd, weer.  Je leeft mee met zijn gevecht tegen de natuurelementen.  Alhoewel hun  gedrag ronduit moreel verwerpelijk is, kan je tegelijkertijd ook begrip opbrengen voor de dromen van Ugolin en Papet.  Het is een verhaal van tegenstellingen : stad versus dorp, modernisme versus traditie, idealisme versus hebzucht, buitenstaander versus gemeenschap.  Het verhaal laat zien hoe levens zonder medeweten van de betrokkenen kunnen verbonden zijn.  Het doet je even nadenken over thema's als familie, bezit, moraliteit en vreemdelingenhaat. De grootste boodschap is wel : 'What goes around, comes around.'  Karma !

What Goes Around, Comes Around

I have been watching the movie Jean de Florette today. Jean de Florette (1986) is an historical drama film based on a novel by Marcel Pagnol.  The movie has a sequel named Manon de Sources (1986).  It describes the beautiful, rural Provence and its narrow-minded parochialism of the twenties.

Content

The story is set in a small village in the French Provence, shortly after the First World War.  Ugolin Soubeyran (Daniel Auteuil), a local farmer would like to grow carnations, but lacks the necessary farmland. César alias Papet (Yves Montand), his uncle, tries to help him and would like to buy some land of his neighbour. In a heated discussion the neighbour gets killed by Papet.

The heir, a tax collector from a nearby city, comes to live there together with his wife and daughter. The new owner, Jean Cadoret (Gérard Dépardieu) would like to live self-sufficiently in his mother's house for the rest of his life.  Ugolin's dreams go up in smoke.  However, Papet thinks of a diabolic plan to discourage Jean.  He tells Ugolin to befriend Jean, the son of Papet's childhood girlfriend, gain his confidence and slowly undermine his projects.  It is only in the second movie Manon de Sources that it becomes clear how disastrous the consequences of their actions are for both parties.

Thoughts

The movie describes beautifully the enthusiasm and the associated idealism of Jean Cadoret, later named Jean de Florette by Ugolin. You feel with his struggle against the natural elements.  Although their behaviour is morally reprehensible, you can also understand and sympathize with the dreams of Ugolin and César.  It is a tale of opposites : city versus village, modernism versus tradition,  idealism versus greed, outsider versus community.  The story shows how lives can be intertwined without the parties concerned being aware.  It makes you think about themes like family, property, morality and xenofobia. This story is certainly about  'What goes around, comes around'.  Karma !

Musical theme from Jean de Florette. Click here.

Beautiful lovesong from Manon des Sources. Click here.

Going Back

Morgen keren we even terug naar het thuisland van mijn man.  Ik kom beslist terug met heel wat nieuwe verhalen. Albanië is een opwindende plaats, vol met verrassingen.  Het Albanese landschap heeft een verbijsterende, pure schoonheid en de mensen bezitten een ontwapende eenvoud.  Het voelt altijd een beetje alsof ik terugga naar mijn eigen geboortedorp.

Ik post in afwachting het lied 'Volver' (Going Back) gezongen door Estrella Morente.  Pure poëzie. Ik hoorde het de eerste keer in de gelijknamige film van Pedro Almodovar.  Volver is trouwens een prachtige, kleurrijke film.

Tot over twee weken.

Going Back

Tomorrow we return to my man's homeland, just for a little while.  I will definitely return with a lot of new stories. Albania is an exciting place, full of surprises.  The Albanian scenery has an amazing, pure beauty and the people possess a disarming simplicity.  It always feels a little like going back to my own native village.

In anticipation, I post the song 'Volver' (Going Back) sung by Estrella Morente.  Pure poetry. I heard it for the first time in the homonymous movie of Pedro Almodovar.  Volver, by the way, is a wonderful, colorful movie.

See you in two weeks.

Volver - sung by Estrella Morente

I imagine the flickering

of the lights that in the distance

will be marking my return.

They're the same that lit

with their pale reflections

deep hours of pain.

And even though I didn't want to come back,

you always return to your first love.

The quiet street where the echo said,

yours is her life, yours is her love,

under the mocking gaze of the stars

that, with indifference, see me return today.

To return 

with withered face,

the snows of time

has whitened my temples.

To feel ... that life is a sigh

that twenty years is nothing,

that the feverish look,

wandering in the shadows,

looks for you and names you.

To live ...

with the soul clinging

to a sweet memory

that I cry for once more.

I am afraid of the encounter

with the past that returns

to comfort my life.

I am afraid of the nights

that, filled with memories,

shackle my dreams.

But the traveler that flees

sooner or later stops his walking.

And though forgetfulness,

which destroys us all,

has killed my old illusion,

I keep concealed a humble hope

that is my heart's whole fortune.

To live ... 

with the soul clinging

to a sweet memory

that I cry for once more.

Midnight in Paris

Als je van de kunstzinnige, swingende jaren twintig houdt, moet je Midnight in Paris van Woody Allen 

zien.

Inhoud

My favorite spot in Paris : Montmartre

Een succesvolle Hollywood scriptschrijver Gil Pender (Owen Wilson) is samen met zijn vriendin en haar rijke familie op vakantie in Parijs.  Hij droomt ervan daar te leven en literaire werken te schrijven.  Hij is op dat moment bezig met een boek waarin het hoofdpersonage in een 'nostalgia shop' werkt, maar hij krijgt geen enkele steun van de mensen rondom hem. Geplaagd door een gevoel van onzekerheid  weigert hij zijn boek door iemand te laten lezen.

Op een avond wandelt hij alleen naar zijn hotel en verdwaalt.  Wanneer de klok middernacht slaat, komt een oude auto voorbijrijden en de feestvierende inzittenden nodigen hem uit om in te stappen.  Hij komt terecht op een feest waar hij Zelda en Scott Fitzgerald ontmoet en Cole Porter achter de piano 'Let's Fall in Love' brengt.

Hij voelt zich onmiddellijk thuis bij zijn persoonlijke helden.  Elke avond gaat hij naar dezelfde plaats en om klokslag twaalf uur verschijnt de auto weer.  Zo ontmoet hij een lichtgeraakte Ernest Hemingway, een extraverte Gertrude Stein, een trotse Pablo Picasso, een surreële Salvador Dali, een weifelende Luis Bunuel en een avant-gardistische Man Ray.  

Op een avond maakt hij ook kennis met Adriana, de mooie minnares van Picasso, en wordt verliefd.  Wanneer hij uiteindelijk beslist om bij haar te blijven, belanden ze die avond samen in de belle époque.  Adriana voelt zich veel meer thuis tussen Toulouse-Lautrec, Paul Gaugin en Edgar Degas.  Zij beslist te blijven.

Teneergeslagen, maar verrijkt door de ervaringen vindt hij zijn weg terug naar huis en neemt een drastische beslissing.

Gedachten

De film is een lofzang voor Parijs.  De mooiste plekjes van Parijs worden met liefde in beeld gebracht. De situaties en de dialogen staan bol van de gewoonlijke, geslaagde Woody Allen humor.  Owen Wilson geeft een heel eigen interpretatie aan het typische, nerveuze Woody Allen hoofdpersonage. 

De film heeft enkele overeenkomsten met Manhatten, naast Husbands and Wives mijn favoriete film van Woody Allen. De opening van de film is even indrukwekkend en het hoofdpersonage heeft een gelijkaardige identiteitscrisis.  De film is zeker amusant en is doorspekt van interessante bedenkingen over het gevoel van nostalgie.  Midnight in Paris is voor een ongeneeslijke nostalgist een niet te missen film.

Midnight in Paris. Would you like to watch the trailer. Click here.


I Love Paris, Ella Fitzgerald & Cole Porter. A match made in heaven. Click here.


Midnight in Paris

If you are into the artistic, swinging twenties, you definitely have to watch Midnight in Paris by Woody Allen.

Plot

A successful Hollywood scriptwriter Gil Pender (Owen Wilson) is spending his holidays in Paris together with his girlfriend and her family.  He dreams about moving to Paris and writing literary novels.  He has been writing a novel wherein the protagonist works in a 'nostalgia shop', but he gets no support from the people close to him.  Hounded by a feeling of insecurity he refuses to let anyone read his novel.

One night he walks back to his hotel and gets lost.  When the clock strikes midnight, a vintage car pulls up at the side of the road and the partying passengers invite him to get in.  He ends up at a party where he meets Zelda and Scott Fitzgerald and where Cole Porter himself plays 'Let's Fall in Love' on the piano.

He immediately feels at home with his personal heros.  Each night he returns to the same spot and each night at twelve PM sharp the car appears again.  This way he meets a feisty Ernest Hemingway, a extrovert Gertrude Stein, a proud Pablo Picasso, a surreal Salvador Dali, a wavering Bunuel and an avant-garde Man Ray.

One night he also gets acquainted with Adriana, Picasso's beautiful mistress, and falls in love.  When he finally decides to stay with her, they wind up in the belle epoque.  Adriana feels more at home amongst Toulouse-Lautrec, Paul Gaugin and Edgar Degas.  She decides to stay.

Disheartened but enriched by all these experiences he finds his way back home and takes a drastic decision.

Thoughts

April in Paris on the steps in front of the Sacré-Coeur : exhilarating

The movie sings the praises of Paris.  The most gorgeous spots in Paris are beautifully pictured.  The situations and the dialogs are peppered with the usual, funny Woody Allen wit.  Clive Owen brings a whole new version of the typical, nervous Woody Allen main character.

There are some similarities with Manhattan, next to Husbands and Wives my favorite Woody Allen movie. The opening of the movie is as impressive and the main character has a corresponding identity crisis.  The movie is definitely amusing and filled with interesting thoughts on the feeling of nostalgia.  This is definitely a must-see for the incurable nostalgist.

Sous le ciel de Paris, Edith Piaf. Who could explain it better ? Click here.



April in Paris, Sarah Vaughan & Vernon Duke. Just perfect. Click here.

I Am Sentimental

Genuine puppy love. They will be together again soon.

Ik kon het niet laten.  Zon of geen zon, ik heb gisteren toch nog even de film Shadows in the Sun bekeken.  Ik kon de mooie kleuren, de geweldige landschappen, de grappige dialogen en de romantische slotscène in een poëtische klaprozenveld niet weerstaan.  Ik was die ontroerende muziek in deze scène vergeten te vermelden gisteren.   

Ik bedoel 'Io che amo solo te' een romantisch, Italiaans liefdeslied uit de jaren zestig dat werd gezongen door Sergio Endrigo.  Zegt het niet alles ? Ja, ik geef het toe : 'I am sentimental.' *

Io che amo solo te - Sergio Endrigo

I, Who Love Only You (English translation of 'Io che amo solo te)

There are people who have had a thousands things

Everything good, everything bad in the world

And I have had only you

And I won't lose you

I won't let you go

To look for new adventures

There are people who love a thousands things

And are lost on the streets of the world

I, who love only you

I will stop myself

I will give you this

What remains of my youth

I have had only you

I won't lose you

I won't let you go

To look for new illusions

Come rain or shine, I just had to watch the movie Shadows in the Sun again yesterday.  I couldn't resist the beautiful colors, the gorgeous scenery, the funny dialogs and the romantic end scene in a poetic poppy field.  I forgot to mention the moving music in this scene.  It gets to me every time.

I mean 'Io che amo solo te' a romantic, Italian love song from the sixties sung by Sergio Endrigo.  Doesn't this song say it all ?  Yes, I admit it : 'I am sentimental.' *

Io che amo solo te - Sergio Endrigo. Click here.

* Funny line from the movie Intolerable Cruelty.

Into the Sun

Het wordt nu eindelijk zomer in regenachtig België.  De zon schijnt al enkele dagen en de straten krijgen zuiderse allures : vrouwen met donkere zonnebrillen en wuivende gewaden schrijden over de voetpaden, auto's rijden met scheurende banden voorbij, kinderen bezetten de speeltuinen en dartele koppels wandelen hand in hand.

Ik verlang nu echt naar de vakantie.  Over twee weken vertrekken we richting Albanië.  Na een 2000 kilometerlange autotocht zit ik dan eindelijk op mijn geliefkoosde terras.  De vele, spelende kinderen zullen voor de nodige drukte zorgen, de warmte zal af en toe ondragelijk zijn, zeker voor een noorderling, maar de avonden zijn altijd zalig.  

Wanneer ik de zuiderse zon teveel mis, kijk ik soms naar de romantische komedie 'Shadows in the Sun'.  De film beurt me altijd op.  In de film heeft een schrijver, Weldon Parish, na de dood van zijn vrouw zijn levenlust verloren.  Al twintig jaar heeft hij niets meer geschreven.  Jeremy, die werkt voor een Londense uitgever, wordt naar Italië gestuurd om daar verandering in te brengen.  Na de nodige misverstanden ontstaat tussen de mannen een intense vriendschap en hun beide levens nemen een ommekeer.

Ik heb de film voor een prikje gekocht.  Ik dacht op dat moment : 'Een film die zich afspeelt in Toscanië  en bovendien met Harvey Keitel ?  Dat kan niet tegenvallen.'  Ik kreeg meer dan ik op hoopte.

Summer has finally arrived in drizzly Belgium.  The sun has been shining for a few days now and the streets are getting some southern allure : women wearing dark shades and waving dresses striding the pavements, cars with shrieking tires driving by, children occupying the playgrounds and frisky couples walking hand in hand.

I really long for the holidays now.  In two weeks we are off to Albania.  After a 2000 kilometer car drive I will be sitting on my favorite terrace at last.  The numerous, playing children will bring the necessary hustle, the heat will be unbearable from time to time, especially for a northern soul, but the evenings are always a delight.

Whenever I miss the southern sun too much, I tend to watch the romantic comedy 'Shadows in the Sun'.  The movie always lifts my spirits.  In the movie a writer named Weldon Parish has lost all joy of life after the death of his wife.  He hasn't written anything for twenty years.  Jeremy, who works for a London publisher, is sent to Italy to change all this.  After the necessary misunderstandings there grows an intense friendship between the men and both their lives are changed for the better.

I bought the movie for a bargain.  At the time I thought : 'A movie set in Toscany and, moreover, with Harvey Keitel ? This cannot be disappointing. I got more than I bargained for.

Blootvoets dansend door het leven

Mijn vriendin Sam en ik hebben een gemeenschappelijke liefhebberij : blootvoets door het leven gaan.

Ik hoor mijn moeder nog roepen : "Doe je schoenen aan ! Zo barrevoets rondlopen is niet goed voor een meisje."  Het heeft niet veel geholpen.  Als de gelegenheid zich voordoet, loop ik nog altijd blootvoets rond.

Als eerbetoon aan blootvoets rondhuppelen en als groet aan mijn vriendin, zeg ik : "Sam, dit gedicht heeft Victor Hugo speciaal voor jou geschreven."

Elle était déchaussée, elle était décoiffée ... door Victor Hugo

Elle était déchaussée, elle était décoiffée,

Assise, les pieds nus, parmi les joncs penchants;

Moi qui passais par là, je crus voir une fée,

Et je lui dis : Veux-tu t'en venir dans les champs ?

Elle me regarda de ce regard suprême

Qui reste à la beauté quand nous en triomphons,

Et je lui dis : Veux-tu, c'est le mois où l'on aime,

Veux-tu nous en aller sous les arbres profonds ?

Elle essuya ses pieds à l'herbe de la rive;

Elle me regarda pour la seconde fois,

Et la belle folâtre alors devint pensive.

Oh ! comme les oiseaux chantaient au fond des bois !

Comme l'eau caressait doucement le rivage !

Je vis venir à moi, dans les grands roseaux verts,

La belle fille heureuse, effarée et sauvage,

Ses cheveux dans ses yeux, et riant au travers.

Dancing Through Life Barefoot

My friend Sam and I have definitely one hobby in common : going through life barefoot.
I still hear my mother calling : "Put on your shoes ! Walking barefoot is not good for a girl."
It didn't do much good.  When the occasion arises, I am still walking around barefoot.


So, as a tribute to frolicking barefoot and as a salute to my friend, I say : "Sam, Victor Hugo wrote this poem specially for you."

"Play it, Sam."

My favourite barefoot dancing scene