Porcupines in Love, Given an Improv

Chicago City Limits in 2003

Wanneer je in New York bent, ga dan zeker een improv game bekijken.  In deze theatervorm creëren de spelers ter plaatse hun karakters op basis van suggesties van het publiek. Dit leidt vaak tot hilarische toestanden.

Ik woonde een improvisatie bij in de comedy club Chicago City Limits waarbij de spelers de suggestie 'put holes', een gekend probleem in New York, kregen. Toen was Chicago City Limits dichtbij mijn hotel The Bentley Hotel gelegen.

In de onderstaande improvisatie nemen de spelers deel aan een auditie voor een denkbeeldige musical genaamd 'Verliefde stekelvarkens'.  Actrice Suzanne krijgt de suggestie 'P.E.T.A.' (dierenrechtenorganisatie), acteur Toby krijgt de suggestie 'luid en kwaad' en acteur Jared gebruikt de suggestie 'nerd'.  Geniet !

Improv game 'Auditions' played by Stick Horses in Pants

Whenever you are in New York, make sure to see an improv game.  In this discipline players create their characters based on suggestions coming from the audience.  This often leads to hilarious situations.

I attended an improv in the comedy club Chicago City Limits where players were given the suggestion 'put holes', a well-known issue in New York.  Back then Chicago City Limits was located near my hotel The Bentley Hotel.

In the above posted improvisation the players take part in an audition for a made-up musical called 'Porcupines in Love'.  In this game, actress Suzanne is given the suggestion of P.E.T.A. (People for Ethical Treatment of Animals), actor Toby has the suggestion of being loud and angry and actor Jared uses the suggestion of being a nerd.  Enjoy !

Checkered Cabs and Checkered Street Performers

Toen ik negen jaar geleden - is het al zolang ? - foto's nam van voorbijrijdende taxi's op Park Avenue kwam een man uit een gebouw gestapt en riep : 'I'm ready for my close-up now !' (*)
Dat is wat ik nog het meeste mis : New York humor.



1:07 Let the show begin.  Get a taste of that daring New York wit.  What ?

While taking pictures of passing cabs on Park Avenue nine years ago - has it been that long ? - a man came walking out of a building and shouted : 'I am ready for my close-up now !' (*)
That's what I miss the most : New York wit.


(*) famous line from Sunset Boulevard, a 1950 American film noir

The Best Is Yet To Come

'The Best Is Yet To Come'.  Deze woorden beschrijven perfect hoe je je voelt wanneer je door New York loopt.  Achter elke hoek ligt een nieuwe verrassing, een nieuwe ontdekking te wachten.  Zelfs als je een simpele burger gaat eten, word je verrast door de mooie muziek die uit de luidsprekers vloeit.  De rest van de wereld mag dan overstroomd worden door luidruchtige pop, maar in New York weten ze wat goede muziek is.

I love my vintage Telechron alarm clock

Ik kocht een leuk antiek alarmklokje en de LP 'In The Wee Small Hours Of The Morning' van Frank Sinatra, als ode aan mijn eenzame tieneravonden, op een vlooienmarkt in de Tribecabuurt. Ik wandelde verder en ontdekte een uitnodigende pub waar ze lekkere panini's samen met mooie planten verkochten.  Of kwam dit laatste beeld uit een droom ? De naam van deze fusion-zaak was 'Green Room' als ik me goed herinner.  Wat me werkelijk binnenlokte, was de verleidelijke Jazz-muziek die je tot op de straat kon horen.  Ik ging binnen en zag een trio met piano, saxofoon en bas.  De sfeer was onvergetelijk.  Op een bepaald moment nam de uitbaatster een microfoon vast en begon hartverscheurend mooi mee te zingen.  Dat is New York : een stad die barst van talent.

Buiten stonden mensen voor de deuropening te luisteren en de part-time zangeres riep naar een Chinees vrouwtje wat energiek danste op het voetpad : 'Wow, look at her going !'  New York op zijn best. 

Zoekend naar hedendaagse Jazz-cd's luisterde ik die dag voor de eerste keer naar Stacey Kent in de Virgin Megastore op Times Square.  Haar sound brengt me steeds terug naar deze opwindende dag in New York.

'The Best Is Yet To Come'.  These words describe perfectly how it feels to walk the streets of New York.  Behind every corner there is a new surprise, a new discovery waiting.  Even while you are having a simple burger, you are astonished by the beautiful music coming from the speakers.  The rest of the world may be flooded by loud pop music, but New York knows what good music is.

As a tribute to my lonely teenage evenings I bought a lovely antique alarm clock and the LP 'In The Wee Small Hours Of The Morning' by Frank Sinatra at a Tribeca flee market.  I continued and discovered an inviting pub where they sold delicious panini's as well as beautiful plants.  Or did this last image came from a dream ?  The name of this fusion-establishment was 'Green Room' if I recall correctly.  What really lured me inside was the tempting Jazz-music audible in the streets.  I went inside and saw a trio of piano, sax and bass.  The atmosphere was unforgettable.  At a certain moment the landlady took a mike and started singing along amazingly beautiful.  That is New York : a city bursting with talent.

People were standing in front of the door listening and the part-time singer shouted at an old Chinese woman swinging on the pavement: 'Wow, look at her going !'  New York at its finest.

That particular day, while searching for contemporary Jazz CDs, I heard Stacey Kent in the Virgin Megastore on Times Square for the first time.  Her sound always brings back this thrilling day in New York.

I Am a Legal Alien, I Am an European in New York

Het was begin september 2003.  Mijn grote droom was in vervulling gegaan.  Ik was in New York City.  Ik herinnerde me de avonden alleen op mijn kamer terwijl ik luisterde naar New York, New York van Frank Sinatra op een oude lampenradio - ik ben een geboren nostalgist - en heimelijk droomde van mijn eerste wandeling door de straten van 'The Big Apple'.  New York leek me dé plaats waar alles mogelijk was en ik geloofde in de woorden : 'If I can make it there, I'll make it anywhere.' 

Ik werd met het drammende geluid van de airconditioning wakker, zette de televisie aan en hoorde : 'Today, at Rockefeller Plaza, Miss Bette Midler.'  Ik was onmiddellijk klaarwakker en riep tegen mijn reisgezel : 'Kijk.  Bette Midler zingt in de straten van New York.  We moeten ernaar toe.'  Het was echter moeilijk om mijn enthousiasme over te brengen aan mijn medereiziger die dubbel over de WC-bril hing om een vette bagel met smeerkaas kwijt te raken.  Voor we de deur uitgingen, braakte de televisie niet onopgemerkt de volgende woorden uit : 'Tomorrow morning, for NBC studios at Rockefeller Plaza : Sting.'

Mijn reisgenoot was overtuigd dat zo'n beroemdheden niet gratis voor jan en alleman - en zeker niet in New York - stonden te zingen.  De volgende dag sleurde ik hem dus ietwat tegen zijn zin vanaf ons hotel aan de voet van de indrukwekkende Queensboro Bridge door 59th Street, over Fifth Avenue naar Rockefeller Plaza.

Hoe dichter we bij Rockefeller Plaza kwamen, hoe duidelijker we de song 'Send Your Love ' te horen kregen.  'Zie je wel, zie je wel !' zei ik triomferend.

We veroverden een plaatsje een tiental meters van het podium en werden mee opgenomen in het uitzonderlijke decor van duizelingwekkende wolkenkrabbers en een enorme billboard met de tekst : 'Money can't work hard if the person behind it doesn't.'  Ik vroeg me af voor wie deze billboard nu eigenlijk bedoeld was : voor het publiek of voor de artiest ?
Na 'Send Your Love' bracht Sting het gevoelige 'Every Breath You Take'.  Terwijl ik rondom me keek naar het publiek die borden met het hoopvolle woord 'Shalom' vasthielden en ik hoog boven mij de wolkenkrabbers zag toren, was ik werkelijk ontroerd.  Ik kon mijn geluk niet op.  De tranen vloeiden over mijn wangen en na een tijdje zag ik hoe de NBC-camera voor mij hing en inzoomde.  Ik stond daar als aan de grond genageld, mijn kwetsbare moment tentoongespreid voor de ogen van iedereen.

Dat waren waarschijnlijk mijn 'fifteen seconds of fame' in NYC.  Later die dag had ik steeds het gevoel dat iedereen naar mij staarde.  Dit was een raar gevoel in een stad waar mensen gewoonlijk vermijden je aan te kijken.  Misschien keken ze alleen maar naar een zonderlinge vrouw wandelend in de straten van New York.

Als herinnering aan een wonderbaarlijke dag in het opwindende New York verwijs  ik hier naar het prachtige Fragile gebracht door het verrukkelijke combo Sting en Stevie Wonder. Op YouTube te vinden.

Fragile - Sting

If blood will flow when flesh and steel are one

Drying in the colour of the evening sun

Tomorrow's rain will wash the stains away

But something in our minds will always stay

Perhaps this final act was meant

To clinch a lifetime's argument

That nothing comes from violence and nothing ever could

For all those born beneath an angry star

Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall

Like tears from a star like tears from a star

On and on the rain will say

How fragile we are how fragile we are

On and on the rain will fall

Like tears from a star like tears from a star

On and on the rain will say

How fragile we are how fragile we are

It was the beginning of september 2003.  I saw my big dream realized.  I was in New York City.  I recalled the evenings alone in my room listening to New York, New York by Frank Sinatra on my old lamp radio - I am born a nostalgist - and secretly dreaming of my first stroll on the streets of 'The Big Apple.'  New York seemed to me the place to be, the place where everything was possible and I believed in the lyrics : 'If I can make it there, I'll make it anywhere.'

I woke up hearing the nagging sound of the air conditioning, put on the television and heard : 'Today, at Rockefeller Plaza, Miss Bette Midler.'  I immediately was wide awake and yelled to my travelling companion : 'Look.  Bette Midler is singing on the streets of New York.  We have to go there.'  However, it was quite difficult to convey my enthousiasm to my travelling companion who was hanging over the toilet seat trying to lose a greasy bagel with cream cheese.  But before we went out the door I didn't miss the television saying : 'Tomorrow morning, for NBC studios at Rockefeller Plaza : Sting.'

My fellow companion was convinced that such celebrities wouldn't sing for every one to hear and certainly not in New York.  

So the next day I dragged him from our hotel at the foot of the impressive Queensboro Bridge, along 59th Street, crossing Fifth Avenue to Rockefeller Plaza.  The closer we got to Rockefeller Plaza, the more clearly we could hear the song 'Send Your Love'.  'You see, you see !' I said triumphantly.

We conquered a spot about ten meters from the stage and were submerged by the mind blowing setting of huge skycrapers and an enormous billboard saying : 'Money can't work hard if the person behind it doesn't.'  I wondered who this billboard was for : the crowd or the artist ? 

Following 'Send Your Love' Sting sung the sensitive 'Every Breath You Take'.  Watching people holding a billboard with the hopeful word 'Shalom' written on it and seeing the skycrapers high above my head I was really moved.  I couldn't believe my luck.  Tears poured down my face and a little while later I could see the NBC-camera appearing in front of me and zooming in.  I stood there nailed to the ground, while my fragile moment was exposed, for everybody to see. 

I guess that were my 'fifteen seconds of fame' in NYC.  Later that day I kept on having this feeling that everybody stared at me.  This was a weird feeling to have in a city where people usually avoid to look at you.  Maybe they were only looking at a peculiar woman walking the streets of New York.

As a memory of an amazing day in electrifying New York I refer to  the beautiful Fragile brought by the divine combo Sting and Stevie Wonder. You can find it on YouTube.

Mijn ontmoeting met Salvador Dali

Vorig weekend ontdekte ik een oud toegangsticket van El Museo del Prado.  Ik dacht terug aan hoe ik als twintigjarig meisje mijn rugzak vulde en alleen de nachttrein naar Madrid nam.  Ik verbleef bij een Spaanse vriendin die ik een jaar eerder had ontmoet tijdens vrijwilligerswerk in Groningen.  De reis werd een ontdekking van de Spaanse keuken,  het Spaanse temperament, de Madrileense straten en ... de droomwereld van Dali.

De tweede dag van mijn verblijf liep ik in de zinderende hitte naar El Museo del Prado en dwaalde daar door de lange gangen op zoek naar de schilderijen van El Greco.  Plots kwam ik oog in oog te staan met de schatten van Dali.  El Greco was ik eensklaps vergeten.  Ik verloor mezelf in complete verwondering en bewondering voor de surrealistische kunstwerken.  Op dat moment had ik nog geen idee hoe dit treffen mijn smaak en mijn levensvisie zou veranderen.

Ik wandelde op het einde van de dag in totale verrukking naar buiten.  Alles leek anders.

Overal ontdekte ik het absurde surrealisme : in de Spaanse zakenlui die tijdens de lunchpauze in donkerblauwe pakken, schijnbaar sereen, in de verstikkende hitte rondliepen;  in een avondje stappen in een discotheek waar ik torenhoog boven iedereen uitstak; in de ontdekking van de beklijvende film 'The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover' van Peter Greeneway in een cinemazaal in het midden van Madrid; in de meisjes die zichzelf verkochten in de lichten van voorbijrijdende auto's en in de woordenwisselingen van mijn vriendin die met de nodige 'hija de puta's' haar mening kenbaar maakte in de verlaten, nachtelijke straten van Madrid.

Het contact met haar is allang verloren, maar mijn reis en de bijhorende ontdekkingen ben ik nooit vergeten.

Dali moved to El Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia in 1992

Meeting Salvador Dali

Last weekend I discovered an old entrance ticket to El Museo del Prado.  I looked back on how I, as a twenty year old girl,  filled my backpack and took the night train to Madrid.  I stayed at a friend's home who I had met while volunteering in Groningen one year earlier.  The trip became my discovery of the Spanish cuisine, the Spanish nature, the streets of Madrid and ... the dreamworld of Dali.

The second day of my stay I walked in the scorching heat to El Museo del Prado.  I wandered through the long corridors looking for the paintings of El Greco.  Suddenly I was face to face with the treasures of Dali.  I bluntly forgot all about El Greco.  I completely lost myself in astonishment and in admiration for the surrealist works of art.  At that time I didn't have a clue on how this meeting would change my taste and my view on life.

At the end of the day I walked out of the museum in total rapture.  Everything seemed different. 

I discovered the absurd surrealism everywhere : in Spanish businessmen dressed in dark blue suits who walked the streets in the suffocating heat, seemingly undisturbed; in having a night out in a discotheque where I towered over everybody;  in discovering the unsettling movie 'The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover' of Peter Greeneway in a cinema in the middle of Madrid;  in seeing girls selling themselves in the lights of passing cars and in hearing my friend fights accompanied by the unavoidable 'hija de puta's' in the deserted, nocturnal streets of Madrid.

I have lost contact with her long ago but I have never forgotten my trip and its disclosures.

Salvador Dali door David Gascoyne


The face of the precipice is black with lovers;
The sun above them is a bag of nails; the spring's
First rivers hide among their hair.
Goliath plunges his hand into the poisoned well
And bows his head and feels my feet walk through his brian.
The children chasing butterflies turn round and see him there
With his hand in the well and my body growing from his head,
And are afraid.  They drop their nets and walk into the wall like smoke.


The smooth plain with its mirrors listens to the cliff
Like a basilisk eating flowers.
And the children, lost in the shadows of the catacombs,
Call to the mirrors for help :
'Strong-bow of salt, cutlass of memory,
Write on my map the name of every river.'


A flock of banners fight their way through the telescoped forest
And fly away like birds towards the sound of roasting meat.
Sand falls into the boiling rivers through the telescopes' mouths
And forms clear drops of acid with petals of whirling flame.
Heraldic animals wade through the asphyxia of planets,
Butterflies burst from their skins and grow long tongues like plants,
The plants play games with a suit of mail like a cloud.


Mirrors write Goliath's name upon my forehead,
While the children are killed in the smoke of the catacombs
And lovers float down from the cliffs like rain.

Salvador Dali in 50's game show 'What's my line ?'

Blootvoets dansend door het leven

Mijn vriendin Sam en ik hebben een gemeenschappelijke liefhebberij : blootvoets door het leven gaan.

Ik hoor mijn moeder nog roepen : "Doe je schoenen aan ! Zo barrevoets rondlopen is niet goed voor een meisje."  Het heeft niet veel geholpen.  Als de gelegenheid zich voordoet, loop ik nog altijd blootvoets rond.

Als eerbetoon aan blootvoets rondhuppelen en als groet aan mijn vriendin, zeg ik : "Sam, dit gedicht heeft Victor Hugo speciaal voor jou geschreven."

Elle était déchaussée, elle était décoiffée ... door Victor Hugo

Elle était déchaussée, elle était décoiffée,

Assise, les pieds nus, parmi les joncs penchants;

Moi qui passais par là, je crus voir une fée,

Et je lui dis : Veux-tu t'en venir dans les champs ?

Elle me regarda de ce regard suprême

Qui reste à la beauté quand nous en triomphons,

Et je lui dis : Veux-tu, c'est le mois où l'on aime,

Veux-tu nous en aller sous les arbres profonds ?

Elle essuya ses pieds à l'herbe de la rive;

Elle me regarda pour la seconde fois,

Et la belle folâtre alors devint pensive.

Oh ! comme les oiseaux chantaient au fond des bois !

Comme l'eau caressait doucement le rivage !

Je vis venir à moi, dans les grands roseaux verts,

La belle fille heureuse, effarée et sauvage,

Ses cheveux dans ses yeux, et riant au travers.

Dancing Through Life Barefoot

My friend Sam and I have definitely one hobby in common : going through life barefoot.
I still hear my mother calling : "Put on your shoes ! Walking barefoot is not good for a girl."
It didn't do much good.  When the occasion arises, I am still walking around barefoot.


So, as a tribute to frolicking barefoot and as a salute to my friend, I say : "Sam, Victor Hugo wrote this poem specially for you."

"Play it, Sam."

My favourite barefoot dancing scene

Het zwarte sap van braambessen

"Wat is jouw favoriete fruit ?" vroeg een vriendin me gisteren.

Ik noemde een hele lijst, maar mijn gedachten bleven hangen bij de braambes.

Nog even wachten en dan is het tijd om mijn geliefkoosde braambessen te plukken.

Als kind ging ik ze elke zomer plukken.  In mijn verbeelding kijk ik naar beneden en zie mijn donkerblauwe, lederen schoenen, mijn witte kousen waarop de schoenen een blauwe zweem achterlieten, mijn favoriete, rode ruitjesrok met gouden knopjes en mijn roze T-shirt helemaal onder het paarsrode sap.  Dit laatste tot mijn moeders grote wanhoop.   De braambessenpluk werd een gewoonte die ik nog niet heb afgeleerd.  Tot grote wanhoop van mezelf nu.

Deze overheerlijke bessen zijn nog nooit zo mooi beschreven als in 'Les mûres sauvages' van Bïa. 

Les mûres sauvages - Bïa

Rien

Ce n'est presque rien

Quelques petits grains

De ma langue

A ta langue

Qui voyagent

Bien

Plus doux que raisins

Frêles fruits si fins

Douce chair écarlate

Qui déteint

Rouge la goutte de sang

Nos doigts goûlus

Sont couverts d'égratignures

Couchées sur nos voiles blancs

Quelques étoiles

Rouge éclaboussure

Rouge la goutte de sang
Nos doigts goûlus
Sont couverts de confiture
Couchées sur nos voiles blancs
Quelques étoiles
Rouge éclaboussure

Viens

Le soleil s'étient

Restent quelques grains

De ma langue 

A ta langue

Qui voyagent

Lien

Aux creux de nos mains

Coule comme vin

Le jus noir et sucré

Des mûres sauvages

The Black Juice of Blackberries

"What is your favourite fruit ?" a friend asked me yesterday.  I started to name numerous fruits and then it hit me : blackberries.

Soon it will be time to pick my favourite blackberries.

As a child I used to pick blackberries (the real one's) during summertime.  In my mind's eye I look down and picture my dark blue, leather shoes, my white socks with a touch of blue left by the shoes, my favourite, red chequered skirt with golden buttons and my pink T-shirt completely covered in purple juice.  The latter much to my mother's despair.  However, the blackberry picking became a habit I haven't gotten out of yet.  Much to my own despair now.

These delicious berries have never been so beautifully described as in 'Les mûres sauvages' by Bïa.

Scent and Sensibility

Aspirant-herboristen in een mooi decor.

Vorig weekend stond in het teken van de recent opgefriste Dodoenstuin in Schilde (provincie Antwerpen).  De tuin is een reconstructie van de 16de eeuwse renaissancetuin met kruiden uit het 'Cruydeboeck' van Rembert Dodoens.


De Dodoenstuin is onderverdeeld in twaalf deeltuintjes, die allemaal volgens een ander patroon zijn aangelegd.  Dit paradijs is omgeven door torenhoge bomen en huist tientallen geneeskrachtige kruiden. Je waant je in een andere tijd.





Ik wandelde ook even naar de aangrenzende tuin met geurige keukenkruiden, cosmetische kruiden en verfkruiden.  Bij de lichtste aanraking van de planten werd ik bedwelmd door hun heerlijke geur.  Het grootste geschenk waren deze mooie klaprozen, een bloem uit mijn kinderjaren.  Plots herinnerde ik me hoe ik in de zomer speelde tussen de bloedrode klaprozen en de hemelsblauwe korenbloemen in de velden langs de spoorwegberm.

'Chaque fleur est une âme à la Nature éclose.'

Vers dorés, Gérard de Nerval

'Give me odorous at sunrise a garden of beautiful flowers

where I can walk undisturbed.'

Walt Whitman