Going Back

Morgen keren we even terug naar het thuisland van mijn man.  Ik kom beslist terug met heel wat nieuwe verhalen. Albanië is een opwindende plaats, vol met verrassingen.  Het Albanese landschap heeft een verbijsterende, pure schoonheid en de mensen bezitten een ontwapende eenvoud.  Het voelt altijd een beetje alsof ik terugga naar mijn eigen geboortedorp.

Ik post in afwachting het lied 'Volver' (Going Back) gezongen door Estrella Morente.  Pure poëzie. Ik hoorde het de eerste keer in de gelijknamige film van Pedro Almodovar.  Volver is trouwens een prachtige, kleurrijke film.

Tot over twee weken.

Going Back

Tomorrow we return to my man's homeland, just for a little while.  I will definitely return with a lot of new stories. Albania is an exciting place, full of surprises.  The Albanian scenery has an amazing, pure beauty and the people possess a disarming simplicity.  It always feels a little like going back to my own native village.

In anticipation, I post the song 'Volver' (Going Back) sung by Estrella Morente.  Pure poetry. I heard it for the first time in the homonymous movie of Pedro Almodovar.  Volver, by the way, is a wonderful, colorful movie.

See you in two weeks.

Volver - sung by Estrella Morente

I imagine the flickering

of the lights that in the distance

will be marking my return.

They're the same that lit

with their pale reflections

deep hours of pain.

And even though I didn't want to come back,

you always return to your first love.

The quiet street where the echo said,

yours is her life, yours is her love,

under the mocking gaze of the stars

that, with indifference, see me return today.

To return 

with withered face,

the snows of time

has whitened my temples.

To feel ... that life is a sigh

that twenty years is nothing,

that the feverish look,

wandering in the shadows,

looks for you and names you.

To live ...

with the soul clinging

to a sweet memory

that I cry for once more.

I am afraid of the encounter

with the past that returns

to comfort my life.

I am afraid of the nights

that, filled with memories,

shackle my dreams.

But the traveler that flees

sooner or later stops his walking.

And though forgetfulness,

which destroys us all,

has killed my old illusion,

I keep concealed a humble hope

that is my heart's whole fortune.

To live ... 

with the soul clinging

to a sweet memory

that I cry for once more.

I Am Sentimental

Genuine puppy love. They will be together again soon.

Ik kon het niet laten.  Zon of geen zon, ik heb gisteren toch nog even de film Shadows in the Sun bekeken.  Ik kon de mooie kleuren, de geweldige landschappen, de grappige dialogen en de romantische slotscène in een poëtische klaprozenveld niet weerstaan.  Ik was die ontroerende muziek in deze scène vergeten te vermelden gisteren.   

Ik bedoel 'Io che amo solo te' een romantisch, Italiaans liefdeslied uit de jaren zestig dat werd gezongen door Sergio Endrigo.  Zegt het niet alles ? Ja, ik geef het toe : 'I am sentimental.' *

Io che amo solo te - Sergio Endrigo

I, Who Love Only You (English translation of 'Io che amo solo te)

There are people who have had a thousands things

Everything good, everything bad in the world

And I have had only you

And I won't lose you

I won't let you go

To look for new adventures

There are people who love a thousands things

And are lost on the streets of the world

I, who love only you

I will stop myself

I will give you this

What remains of my youth

I have had only you

I won't lose you

I won't let you go

To look for new illusions

Come rain or shine, I just had to watch the movie Shadows in the Sun again yesterday.  I couldn't resist the beautiful colors, the gorgeous scenery, the funny dialogs and the romantic end scene in a poetic poppy field.  I forgot to mention the moving music in this scene.  It gets to me every time.

I mean 'Io che amo solo te' a romantic, Italian love song from the sixties sung by Sergio Endrigo.  Doesn't this song say it all ?  Yes, I admit it : 'I am sentimental.' *

Io che amo solo te - Sergio Endrigo. Click here.

* Funny line from the movie Intolerable Cruelty.

The Best Is Yet To Come

'The Best Is Yet To Come'.  Deze woorden beschrijven perfect hoe je je voelt wanneer je door New York loopt.  Achter elke hoek ligt een nieuwe verrassing, een nieuwe ontdekking te wachten.  Zelfs als je een simpele burger gaat eten, word je verrast door de mooie muziek die uit de luidsprekers vloeit.  De rest van de wereld mag dan overstroomd worden door luidruchtige pop, maar in New York weten ze wat goede muziek is.

I love my vintage Telechron alarm clock

Ik kocht een leuk antiek alarmklokje en de LP 'In The Wee Small Hours Of The Morning' van Frank Sinatra, als ode aan mijn eenzame tieneravonden, op een vlooienmarkt in de Tribecabuurt. Ik wandelde verder en ontdekte een uitnodigende pub waar ze lekkere panini's samen met mooie planten verkochten.  Of kwam dit laatste beeld uit een droom ? De naam van deze fusion-zaak was 'Green Room' als ik me goed herinner.  Wat me werkelijk binnenlokte, was de verleidelijke Jazz-muziek die je tot op de straat kon horen.  Ik ging binnen en zag een trio met piano, saxofoon en bas.  De sfeer was onvergetelijk.  Op een bepaald moment nam de uitbaatster een microfoon vast en begon hartverscheurend mooi mee te zingen.  Dat is New York : een stad die barst van talent.

Buiten stonden mensen voor de deuropening te luisteren en de part-time zangeres riep naar een Chinees vrouwtje wat energiek danste op het voetpad : 'Wow, look at her going !'  New York op zijn best. 

Zoekend naar hedendaagse Jazz-cd's luisterde ik die dag voor de eerste keer naar Stacey Kent in de Virgin Megastore op Times Square.  Haar sound brengt me steeds terug naar deze opwindende dag in New York.

'The Best Is Yet To Come'.  These words describe perfectly how it feels to walk the streets of New York.  Behind every corner there is a new surprise, a new discovery waiting.  Even while you are having a simple burger, you are astonished by the beautiful music coming from the speakers.  The rest of the world may be flooded by loud pop music, but New York knows what good music is.

As a tribute to my lonely teenage evenings I bought a lovely antique alarm clock and the LP 'In The Wee Small Hours Of The Morning' by Frank Sinatra at a Tribeca flee market.  I continued and discovered an inviting pub where they sold delicious panini's as well as beautiful plants.  Or did this last image came from a dream ?  The name of this fusion-establishment was 'Green Room' if I recall correctly.  What really lured me inside was the tempting Jazz-music audible in the streets.  I went inside and saw a trio of piano, sax and bass.  The atmosphere was unforgettable.  At a certain moment the landlady took a mike and started singing along amazingly beautiful.  That is New York : a city bursting with talent.

People were standing in front of the door listening and the part-time singer shouted at an old Chinese woman swinging on the pavement: 'Wow, look at her going !'  New York at its finest.

That particular day, while searching for contemporary Jazz CDs, I heard Stacey Kent in the Virgin Megastore on Times Square for the first time.  Her sound always brings back this thrilling day in New York.

I Am a Legal Alien, I Am an European in New York

Het was begin september 2003.  Mijn grote droom was in vervulling gegaan.  Ik was in New York City.  Ik herinnerde me de avonden alleen op mijn kamer terwijl ik luisterde naar New York, New York van Frank Sinatra op een oude lampenradio - ik ben een geboren nostalgist - en heimelijk droomde van mijn eerste wandeling door de straten van 'The Big Apple'.  New York leek me dé plaats waar alles mogelijk was en ik geloofde in de woorden : 'If I can make it there, I'll make it anywhere.' 

Ik werd met het drammende geluid van de airconditioning wakker, zette de televisie aan en hoorde : 'Today, at Rockefeller Plaza, Miss Bette Midler.'  Ik was onmiddellijk klaarwakker en riep tegen mijn reisgezel : 'Kijk.  Bette Midler zingt in de straten van New York.  We moeten ernaar toe.'  Het was echter moeilijk om mijn enthousiasme over te brengen aan mijn medereiziger die dubbel over de WC-bril hing om een vette bagel met smeerkaas kwijt te raken.  Voor we de deur uitgingen, braakte de televisie niet onopgemerkt de volgende woorden uit : 'Tomorrow morning, for NBC studios at Rockefeller Plaza : Sting.'

Mijn reisgenoot was overtuigd dat zo'n beroemdheden niet gratis voor jan en alleman - en zeker niet in New York - stonden te zingen.  De volgende dag sleurde ik hem dus ietwat tegen zijn zin vanaf ons hotel aan de voet van de indrukwekkende Queensboro Bridge door 59th Street, over Fifth Avenue naar Rockefeller Plaza.

Hoe dichter we bij Rockefeller Plaza kwamen, hoe duidelijker we de song 'Send Your Love ' te horen kregen.  'Zie je wel, zie je wel !' zei ik triomferend.

We veroverden een plaatsje een tiental meters van het podium en werden mee opgenomen in het uitzonderlijke decor van duizelingwekkende wolkenkrabbers en een enorme billboard met de tekst : 'Money can't work hard if the person behind it doesn't.'  Ik vroeg me af voor wie deze billboard nu eigenlijk bedoeld was : voor het publiek of voor de artiest ?
Na 'Send Your Love' bracht Sting het gevoelige 'Every Breath You Take'.  Terwijl ik rondom me keek naar het publiek die borden met het hoopvolle woord 'Shalom' vasthielden en ik hoog boven mij de wolkenkrabbers zag toren, was ik werkelijk ontroerd.  Ik kon mijn geluk niet op.  De tranen vloeiden over mijn wangen en na een tijdje zag ik hoe de NBC-camera voor mij hing en inzoomde.  Ik stond daar als aan de grond genageld, mijn kwetsbare moment tentoongespreid voor de ogen van iedereen.

Dat waren waarschijnlijk mijn 'fifteen seconds of fame' in NYC.  Later die dag had ik steeds het gevoel dat iedereen naar mij staarde.  Dit was een raar gevoel in een stad waar mensen gewoonlijk vermijden je aan te kijken.  Misschien keken ze alleen maar naar een zonderlinge vrouw wandelend in de straten van New York.

Als herinnering aan een wonderbaarlijke dag in het opwindende New York verwijs  ik hier naar het prachtige Fragile gebracht door het verrukkelijke combo Sting en Stevie Wonder. Op YouTube te vinden.

Fragile - Sting

If blood will flow when flesh and steel are one

Drying in the colour of the evening sun

Tomorrow's rain will wash the stains away

But something in our minds will always stay

Perhaps this final act was meant

To clinch a lifetime's argument

That nothing comes from violence and nothing ever could

For all those born beneath an angry star

Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall

Like tears from a star like tears from a star

On and on the rain will say

How fragile we are how fragile we are

On and on the rain will fall

Like tears from a star like tears from a star

On and on the rain will say

How fragile we are how fragile we are

It was the beginning of september 2003.  I saw my big dream realized.  I was in New York City.  I recalled the evenings alone in my room listening to New York, New York by Frank Sinatra on my old lamp radio - I am born a nostalgist - and secretly dreaming of my first stroll on the streets of 'The Big Apple.'  New York seemed to me the place to be, the place where everything was possible and I believed in the lyrics : 'If I can make it there, I'll make it anywhere.'

I woke up hearing the nagging sound of the air conditioning, put on the television and heard : 'Today, at Rockefeller Plaza, Miss Bette Midler.'  I immediately was wide awake and yelled to my travelling companion : 'Look.  Bette Midler is singing on the streets of New York.  We have to go there.'  However, it was quite difficult to convey my enthousiasm to my travelling companion who was hanging over the toilet seat trying to lose a greasy bagel with cream cheese.  But before we went out the door I didn't miss the television saying : 'Tomorrow morning, for NBC studios at Rockefeller Plaza : Sting.'

My fellow companion was convinced that such celebrities wouldn't sing for every one to hear and certainly not in New York.  

So the next day I dragged him from our hotel at the foot of the impressive Queensboro Bridge, along 59th Street, crossing Fifth Avenue to Rockefeller Plaza.  The closer we got to Rockefeller Plaza, the more clearly we could hear the song 'Send Your Love'.  'You see, you see !' I said triumphantly.

We conquered a spot about ten meters from the stage and were submerged by the mind blowing setting of huge skycrapers and an enormous billboard saying : 'Money can't work hard if the person behind it doesn't.'  I wondered who this billboard was for : the crowd or the artist ? 

Following 'Send Your Love' Sting sung the sensitive 'Every Breath You Take'.  Watching people holding a billboard with the hopeful word 'Shalom' written on it and seeing the skycrapers high above my head I was really moved.  I couldn't believe my luck.  Tears poured down my face and a little while later I could see the NBC-camera appearing in front of me and zooming in.  I stood there nailed to the ground, while my fragile moment was exposed, for everybody to see. 

I guess that were my 'fifteen seconds of fame' in NYC.  Later that day I kept on having this feeling that everybody stared at me.  This was a weird feeling to have in a city where people usually avoid to look at you.  Maybe they were only looking at a peculiar woman walking the streets of New York.

As a memory of an amazing day in electrifying New York I refer to  the beautiful Fragile brought by the divine combo Sting and Stevie Wonder. You can find it on YouTube.

Nostalgie en passie

Toen ik gisteren mijn gitaar na lange tijd weer vasthield, raakte mijn vingers even de snaren aan en hoorde ik opnieuw het mooie, akoestische geluid.

Het deed me verlangen naar die prachtige Spaanse muziek en het vurige Spaanse temperament.  Ik vond het in dit filmpje.

Luister naar Oro Santo uit de cd 'Mujeres de Agua' van Javier Limon en word betoverd door de nostalgische woorden en de passionele zang van Buika.  Zelfs Javier Limon staart haar in totaal ongeloof en in totale bewondering aan.

Nostalgia and Passion

While holding my guitar after such a long time yesterday, my fingers briefly touched the strings and I heard the beautiful, acoustic sound anew.

It made me long for the wonderful Spanish music and the passionate Spanish nature.  I found it in this clip.

Listen to Oro Santo from the cd 'Mujeres de Agua' of Javier Limon and become enchanted by the nostalgic words and the passionate singing of Buika.  Even Javier Limon gazes at her in total disbelieve and in total admiration.

Het zwarte sap van braambessen

"Wat is jouw favoriete fruit ?" vroeg een vriendin me gisteren.

Ik noemde een hele lijst, maar mijn gedachten bleven hangen bij de braambes.

Nog even wachten en dan is het tijd om mijn geliefkoosde braambessen te plukken.

Als kind ging ik ze elke zomer plukken.  In mijn verbeelding kijk ik naar beneden en zie mijn donkerblauwe, lederen schoenen, mijn witte kousen waarop de schoenen een blauwe zweem achterlieten, mijn favoriete, rode ruitjesrok met gouden knopjes en mijn roze T-shirt helemaal onder het paarsrode sap.  Dit laatste tot mijn moeders grote wanhoop.   De braambessenpluk werd een gewoonte die ik nog niet heb afgeleerd.  Tot grote wanhoop van mezelf nu.

Deze overheerlijke bessen zijn nog nooit zo mooi beschreven als in 'Les mûres sauvages' van Bïa. 

Les mûres sauvages - Bïa

Rien

Ce n'est presque rien

Quelques petits grains

De ma langue

A ta langue

Qui voyagent

Bien

Plus doux que raisins

Frêles fruits si fins

Douce chair écarlate

Qui déteint

Rouge la goutte de sang

Nos doigts goûlus

Sont couverts d'égratignures

Couchées sur nos voiles blancs

Quelques étoiles

Rouge éclaboussure

Rouge la goutte de sang
Nos doigts goûlus
Sont couverts de confiture
Couchées sur nos voiles blancs
Quelques étoiles
Rouge éclaboussure

Viens

Le soleil s'étient

Restent quelques grains

De ma langue 

A ta langue

Qui voyagent

Lien

Aux creux de nos mains

Coule comme vin

Le jus noir et sucré

Des mûres sauvages

The Black Juice of Blackberries

"What is your favourite fruit ?" a friend asked me yesterday.  I started to name numerous fruits and then it hit me : blackberries.

Soon it will be time to pick my favourite blackberries.

As a child I used to pick blackberries (the real one's) during summertime.  In my mind's eye I look down and picture my dark blue, leather shoes, my white socks with a touch of blue left by the shoes, my favourite, red chequered skirt with golden buttons and my pink T-shirt completely covered in purple juice.  The latter much to my mother's despair.  However, the blackberry picking became a habit I haven't gotten out of yet.  Much to my own despair now.

These delicious berries have never been so beautifully described as in 'Les mûres sauvages' by Bïa.

Summertime

Summertime !
Wat is er een mooiere wijze om de zomer in te zetten, dan te luisteren naar het zwoele stemgeluid van deze grote dame en haar interpretatie van Gershwin's Summertime.
What better way to start summer than to listen to the sultry voice of this great lady and her interpretation of Gershwin's Summertime.

'Summer set lip to earth's bosom bare,

And left the flushed print in a poppy there.'  Francis Thompson

'Some of the best memories are made in flip flops.' Kellie Elmore